Προορισμοί για σκι και σνόουμπορντ

προορισμοί για ski kai snowboard
Προορισμοί για σκι και σνόουμπορντ
Όπως για τους περισσότερους ξένους έτσι και για εμάς η Ελλάδα είναι συνυφασμένη με τον ήλιο και τη θάλασσα. Ωστόσο η ορεινή Ελλάδα είναι αυτή που κάθε χρόνο κερδίζει τις εντυπώσεις.
Διαθέτει τις πιο όμορφες υποδομές και κυρίως διατηρεί παραδοσιακά χαρακτηριστικά της χώρας χωρίς να αλλοιώνονται σημαντικά από την εξέλιξη και τον τουρισμό. Το στοιχείο που κάνει ξεχωριστές τις χειμερινές διακοπές στην Ελλάδα είναι ότι τα βουνά προσφέρονται για χειμερινά αθλήματα όπως σκι και σνόουμπορντ με αρκετά χιονοδρομικά κέντρα να είναι διάσπαρτα σε όλη τη χώρα.
Παρόλο που δεν είναι «αστραφτερά» όπως τα χιονοδρομικά της Κεντρικής Ευρώπης, ωστόσο δεν τα πλησιάζουν και στις υπερβολικές τιμές.
Κατά τη διάρκεια χειμερινών διακοπών μπορεί κανείς να ασχοληθεί με το σκι σε μεγάλα υψόμετρα (πάνω από 2000 μέτρα) και να συνδυάσει αρχαίους ιστορικούς τόπους σε κοντινές περιοχές, ηλιόλουστο καιρό και κυρίως να μην χάνει την οπτική επαφή με τη θάλασσα.
Αυτός ο συνδυασμός είναι μοναδικός σε όλο τον κόσμο!
Τα περισσότερα χιονοδρομικά κέντρα βρίσκονται σε απόσταση μικρότερη της ώρας από τη θάλασσα. Για παράδειγμα, το χιονοδρομικό του Πηλίου προσφέρει πανοραμική θέα στη θάλασσα και βρίσκεται μόλις μισή ώρα μακριά από την πανέμορφη παραλία του Μυλοπόταμου.
Από την άλλη, το χιονοδρομικό των Καλαβρύτων βρίσκεται μισή ώρα μακριά από το Ξυλόκαστρο και τον Λόγγο Αιγιαλείας, περιοχές που αμφότερες διαθέτουν εξαιρετικές παραλίες.  Και βρίσκονται μόλις μια ώρα μακριά από τη Πάτρα.
Όσοι αποφασίσουν να κάνουν χειμερινές διακοπές σε άγνωστα ορεινά μέρη, θα απολαύσουν την πιο όμορφη και άθικτη πλευρά της χώρας, την Ορεινή Ελλάδα.
Τα παραδόσιμα χωριά προσελκύουν χιλιάδες επισκέπτες κάθε Σαββατοκύριακο, συνήθως τους πιο έμπειρους ταξιδιώτες που ενδιαφέρονται για λιγότερο διαφημισμένους προορισμούς, εκτός της πεπατημένης.
Η Ελλάδα διαθέτει 21 χιονοδρομικά κέντρα που απλώνονται από τη Βόρεια Ελλάδα έως και τη Πελοπόννησο. Η βάση των χιονοδρομικών συνήθως βρίσκεται σε υψόμετρο 1500 μέτρων και οι βουνοκορφές τους κυμαίνονται σε ύψη από 2200 – 2500 μέτρα.
Οι πλαγιές τους μπορεί να είναι από πολύ απότομες έως και σχεδόν επίπεδες. Όλα τα χιονοδρομικά προσφέρουν ποικιλία πιστών από μαύρες (δύσκολες) έως τις πράσινες (εύκολες) διαδρομές.
Αν και δεν θα βρείτε πολύ μεγάλου μήκους πίστες στην Ελλάδα είναι σίγουρο όμως ότι θα απολαύσετε το σκι στη χώρα των θεών του Ολύμπου!
Ήταν Ιανουάριος στην Πίνδο και έριχνε σημαντικές ποσότητες χιονιού, με καιρικές συνθήκες άριστες για σκι. Μαζί με τους συνάδελφους καθηγητές ανεβήκαμε στο λεωφορείο με προορισμό το Μέτσοβο όπου θα είχα την πρώτη μου εμπειρία χιονοδρομίας στην Ελλάδα!
Τα βουνά της Ηπείρου στα λευκά
Έφτασα στην Ελλάδα με μια βαλίτσα γεμάτη από κοντομάνικα μπλουζάκια και καλοκαιρινά ρούχα καθώς δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι η Ελλάδα, η χώρα του ήλιου και της θάλασσας θα ήταν γεμάτη από τεράστια βουνά καλυμμένα με χιόνι. Εκεί ανακάλυψα ότι από τον Δεκέμβριο έως τον Μάρτιο οι θερμοκρασίες σε ορισμένα ορεινά χωριά πέφτουν στους είκοσι βαθμούς Κελσίου υπό το μηδέν.
Η Ηπειρος ήταν η περιοχή όπου άλλαξε την αντίληψη μου για την Ελλάδα και το μέρος όπου ξεκίνησε ο κεραυνοβόλος έρωτας μου με την χώρα αυτή.
Στην Ελλάδα υπάρχουν τουλάχιστον 14 άρτια εξοπλισμένα χιονοδρομικά κέντρα. Το πιο γνωστό και σύγχρονο είναι το χιονοδρομικό στον Παρνασσό (1600-2300 μ.), το πιο κοντινό στην Αθήνα και για αυτό το λόγο το πιο δημοφιλές. Διαθέτει 16 πλαγιές, 8 σχολεία εκμάθησης σκι και παρέχει τις προϋποθέσεις για να κάνεις σκι ανεξαρτήτως επιπέδου.
Σύμφωνα με τους μαθητές μου που πάντα με συμβουλεύουνε και με ενημερώνουνε, είναι το μέρος που πρέπει να επισκεφθεί κανείς το χειμώνα όταν κάνει διακοπές στην Ελλάδα.
Η περιοχή σφύζει από ζωή και είναι γεμάτη με μοντέρνα μπαρ και κλαμπ που τα επισκέπτονται συχνά πολλοί ηθοποιοί και σελέμπριτις. Επιπλέον διαθέτει εξαιρετική αγορά για ψώνια και ειδικά για ρούχα διάσημων σχεδιαστών καθώς τα μεγαλύτερα ονόματα της μόδας διαθέτουν καταστήματα στην Αράχοβα, στο θέρετρο του χιονοδρομικού κέντρου.
Εμείς είχαμε σκοπό να επισκεφθούμε ένα αρκετά μικρότερο χιονοδρομικό στο Καρακόλι, μόλις 2 χλμ. από το Μέτσοβο και σε υψόμετρο 1350 μέτρων. Το ταξίδι μας ξεκίνησε από την Άρτα και από εκεί κατευθυνθήκαμε προς τα Γιάννενα, την πρωτεύουσα της Ηπείρου όπου κάναμε και μια μικρή στάση.
Αποφασίσαμε να περπατήσουμε από τον σταθμό των λεωφορείων στην Παμβώτιδα Λίμνη, καθώς είχαμε ακούσει για την εξαιρετική θέα, αλλά και για τις καφετέριες της περιοχής. Στον δρόμο μας για την πόλη εντυπωσιάστηκα με την περιοχή του Κάστρου, την παλιά εντοιχισμένη πόλη που διαθέτει αυθεντικό χαρακτήρα αλλά και την Οθωμανική επιρροή παντού.
Τα Γιάννενα επανήλθαν στην κυριότητα της Ελλάδας μόλις το 1913 ενώ η κατοχή των Τούρκων έληξε το 1430. Στο ανατολίτικο παζάρι υπάρχουν δυο τεμένη με τους μιναρέδες τους και οι στενοί δρόμοι ήταν γεμάτοι με παραδοσιακά τούρκικα κτήρια σε κακή κατάσταση. Παρατήρησα στο προσκέφαλο της πόρτας πολλών κτηρίων αραβικές επιγραφές και αναρωτιόμουνα αν ήταν ονομασίες των σπιτιών.
Καθώς πλησιάζαμε στη λίμνη συναντήσαμε έναν δρόμο γεμάτο με καταστήματα χειροτεχνίας και κοσμημάτων. Είχαν μοναδικά ασημένια κοσμήματα και μας είπαν πως τα Γιάννενα φημίζονται για την περίτεχνη και λεπτοδουλεμένη διακόσμηση στα κοσμήματα, που είναι γνωστά και ως Γιαννιώτικα. Σε πολλά από τα καταστήματα ήταν δυνατόν να δούμε τους ανθρώπους να δουλεύουνε πάνω σε μοναδικά κομμάτια.
Φθάνοντας στη λίμνη ανακαλύψαμε ότι τα καφέ και τα εστιατόρια ήταν γεμάτα με φοιτητές του πανεπιστημίου με αποτέλεσμα να δυσκολευτούμε να βρούμε κάπου να κάτσουμε. Τελικά βρήκαμε θέσεις σε ένα μπαρ όπου ο ντι-τζει έπαιζε ελληνική ροκ μουσική, μια αλλαγή για μας από τα παραδοσιακά ελληνικά που συνηθίσαμε να ακούμε πίσω στην Αρτα. Το CD ήταν των Πυξ-Λαξ που μου άρεσαν τόσο πολύ ώσπου αποφάσισα να το αγοράσω.
Ενώ καθόμασταν και πίναμε τα ποτά μας είχαμε καλή θέα προς τα πολύχρωμα θαλάσσια ταξί που πηγαινοέφερναν τον κόσμο στο μικρό νησί της λίμνης. Η διαδρομή διαρκεί 10 λεπτά και αν είχαμε περισσότερο διαθέσιμο χρόνο θα πηγαίναμε και εμείς. Στο νησί βρίσκονται διάφορα μοναστήρια, εστιατόρια και ένα μουσείο.
Είναι το μέρος όπου ο Αλί Πασά συνάντησε τον θάνατο του. Το φιλικό γκαρσόνι που άκουσε την συζήτηση μας για τον Αλί Πασά μας ρώτησε αν θα θέλαμε να ακούσουμε μερικές ιστορίες για αυτόν. Την ενδιέφερε να εξασκηθεί στην Αγγλική γλώσσα καθώς σπούδαζε αγγλική φιλολογία στο πανεπιστήμιο της πόλης.
Οι ιστορίες που μας ανέφερε ήταν συναρπαστικές. Ο Αλί Πασά ήταν ένας σκληρός άνθρωπος και από το 1788 έως το 1822 κυβερνούσε με σιδηρά πυγμή την Ήπειρο για λογαριασμό του Σουλτάνου. Ήταν γνωστός για το μεγάλο χαρέμι του με περισσότερες από 400 γυναίκες.
Η πιο γνωστή ιστορία για αυτόν είχε να κάνει με το κυνήγι του για την ερωμένη του γιου του. Όταν αυτή του αρνήθηκε, ο Αλί Πασά την πέταξε στην λίμνη μαζί με άλλες 15 κοπέλες δεμένες σε σακιά που ήταν γεμάτα πέτρες.  Οι ντόπιοι λένε ότι ορισμένες φορές τις νύχτες ακούνε στοιχειωμένες κραυγές γυναικών, ενώ παράξενες θολούρες έχουν κάνει την εμφάνιση τους στη λίμνη. Η Σταυρούλα ήταν πολύ καλή αφηγήτρια αλλά έπρεπε να επιστρέψει στην εργασία της και εμείς πίσω στο λεωφορείο.
Η διαδρομή προς το Μέτσοβο ήταν εντυπωσιακή με τις τοποθεσίες που περνούσαμε να είναι ιδιαίτερα γραφικές. Καθώς φτάσαμε στο Μέτσοβο, την πρωτεύουσα των Βλάχων, αμέσως κατάλαβα γιατί ο ΕΟΤ την έχει αναγνωρίσει ως προστατευόμενη περιοχή. Το χωριό απλώνεται κάτω από την διάβαση και γαντζώνεται με μαγικό τρόπο πάνω στο βουνό δημιουργώντας ένα μαγικό περιβάλλον.
Το λεωφορείο ακολούθησε έναν στενό και απότομο δρόμο που με έκανε να νιώθω καλύτερα το γεγονός ότι δεν οδηγούσα εγώ αλλά ήμουν μόνο επιβάτης. Σε κάθε μεριά του δρόμου υπήρχαν παραδοσιακά πέτρινα σπίτια τόσο κοντά μεταξύ τους ώστε να προστατεύονται από τα άγρια στοιχεία της φύσης.
Έχουν χτιστεί τον 18ο έως τον 19ο αιώνα. Όλα τα κτήρια  είναι σχεδόν όμοια χτισμένα με κεραμοσκεπές, χοντρούς τοίχους και εντυπωσιακά ξύλινα μπαλκόνια. Φαντάζομαι πως εσωτερικά είναι πολύ ζεστά με τζάκια, καθώς παρατήρησα καπνό να βγαίνει από τις καμινάδες τους.
Καθώς κατεβαίναμε χαμηλότερα, έτυχε να περάσουμε μέσα από μια θαυμάσια ομίχλη όπου το μόνο που μπορούσαμε να δούμε ήταν η λάμψη από τα φώτα της κεντρικής πλατείας με το σκηνικό να είναι σχεδόν μαγικό. Λίγο πιο κάτω το λεωφορείο σταμάτησε στη λιθόστρωτη πλατεία η οποία ήταν τυλιγμένη στην ομίχλη και εγκαταλελειμμένη από κόσμο.
Εκεί μας άφησε ο οδηγός και συνέχισε τον δρόμο του για τα Ιωάννινα, ενώ εμείς μέσα στο κρύο και την ομίχλη προσπαθούσαμε να ακολουθήσουμε τις οδηγίες για να βρούμε το ξενοδοχείο μας. Είχαμε κλείσει τη διαμονή μας εκ των προτέρων πιστεύοντας ότι θα ήτανε γεμάτο, αλλά με την εμφάνιση μας στο Μέτσοβο μας φάνηκαν όλα ήσυχα, σχεδόν μια πόλη φάντασμα.
Το Μέτσοβο είναι πολυσύχναστο τους καλοκαιρινούς μήνες όταν ορδές από τουρίστες δημιουργούν συμφόρηση στους δρόμους της πόλης. Για αυτούς τους λόγους είναι καλύτερο να επισκεφθείτε το Μέτσοβο την Άνοιξη ή τον Χειμώνα.
Γρήγορα βρήκαμε το ξενοδοχείο που βρισκόταν μόνο μερικά μέτρα από την πλατεία και οι πρώτες εντυπώσεις από αυτό ήταν καλές. Η στέγη του παρέπεμπε σε Αλπικού τύπου σπίτι, με πολύ ξύλο και τζάκια και παραδοσιακές φλοκάτες φτιαγμένες από το Μέτσοβο.
Στο χώρο υποδοχής και στη σάλα υπήρχαν πολύχρωμες φλοκάτες και πανέμορφα κεραμικά πιάτα γεμάτα με αστραφτερά κόκκινα ρόδια. Παρατήρησα και ορισμένες παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες του χωριού που με δυσκολία παρατηρείς ότι κάτι έχει αλλάξει σήμερα.
Μετά το γρήγορο ξεπακετάρισμα ξεκινήσαμε για να εξερευνήσουμε το χωριό, πράγμα αρκετά εύκολο καθώς το Μέτσοβο δεν είναι και από τα μεγαλύτερα Ευρωπαϊκά θέρετρα για σκι.
Σίγουρα δεν έχει την ίδια λάμψη με τα χιονοδρομικά στη Γαλλία, την Αυστρία ή τον Παρνασσό. Ανακαλύψαμε ορισμένα μικρά μαγαζιά, μπαρ, καφετέριες και ταβέρνες και την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στην πλατεία. Υπάρχει επίσης Μουσείο Λαϊκής Τέχνης (Αρχοντικό Τοσίτσα), μια μικρή γκαλερί με έργα τέχνης και ορισμένα θαυμάσια αρχοντικά του 18ου αιώνα.
Κατευθυνθήκαμε προς την ψησταριά που ο ιδιοκτήτης του ξενοδοχείου μας είχε συστήσει. Εκείνο το απόγευμα πέσαμε με βουλιμία πάνω σε ένα ζουμερό αρνί της σούβλας, ντόπιο από τα βουνά του Μετσόβου. Επίσης δοκιμάσαμε σπιτικές χυλοπίτες, το καπνιστό τυρί Μετσοβέλλα που ήταν μια ευχάριστη αλλαγή από τη φέτα και πολλά καλά φρούτα και κόκκινο κρασί (Κατώγι Αβέρωφ) το οποίο παράγεται στο χωριό και είναι διάσημο σε όλη την Ελλάδα.
Άξιζε όλος ο κόπος που κάναμε για το φαγητό και ως επιπρόσθετο μπόνους αποτέλεσε η ζωντανή λαϊκή μουσική που μας έκανε όλους να χτυπάμε τα πόδια μας στους ρυθμούς της μουσικής.
Ενώ απολαμβάναμε το γεύμα μας, η προσοχή μας επικεντρώθηκε στην θαυμάσια συλλογή από μουσικά όργανα τα οποία ήταν τοποθετημένα στους τοίχους. Δυστυχώς τα μόνα που μπορέσαμε να αναγνωρίσουμε ήταν το κλαρίνο, η κιθάρα και το μπουζούκι. Μόλις οι μουσικοί σταμάτησαν για το διάλειμμα ζητήσαμε σε έναν από αυτούς να μας τα παρουσιάσει. Μεταξύ αυτών υπήρχε η λύρα, το λαούτο, η καραμούζα και η γκάιντα.
Ο μουσικός μας ανέφερε πως τα όργανα δεν ήταν μόνο για επίδειξη αλλά και προς χρήση. Κάποια στιγμή ζητήσαμε τον λογαριασμό και προς ευχαρίστηση μας ήρθε συνοδεία με ένα πιάτο από γιαούρτι με γενναιόδωρη ποσότητα μελιού και σφηνάκια τσίπουρου. Τα σφηνάκια ήταν τόσο δυνατά που αμέσως ένιωσα όλο το σώμα μου να καίγεται. Μετά το δυνατό κρασί και το τσίπουρο ήμουν σίγουρη ότι θα κοιμόμουνα καλά τη νύχτα.
Επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο αιφνιδιαστήκαμε από την καθαρότητα του νυχτερινού ουρανού. Στον κατάμαυρο ουρανό υπήρχαν περισσότερα αστέρια από όσα είχαμε δει μέχρι σήμερα στη ζωή μας. Οι αστερισμοί ήταν εύκολο να αναγνωριστούν και έτσι ξεκινήσαμε να τους ξεχωρίζουμε.  Ωστόσο, η επίδραση του τσίπουρου άρχισε να περνάει και εμείς να καταλαβαίνουμε το τσουχτερό κρύο των – 8 βαθμών Κελσίου, γεγονός που μας έκανε να κατευθυνθούμε γρήγορα στο ξενοδοχείο.
Το επόμενο πρωινό ο ήλιος έλαμπε αστραφτερός και ο αέρας ήταν τσίλικος. Φτάνοντας στο Καρακόλι είδαμε ότι το χιονοδρομικό διαθέτει δυο κατηφορικούς διαδρόμους και μια μεγάλη πίστα 5 χλμ.
Μόλις κατεβήκαμε από το ταξί είδαμε ότι οι πίστες ήταν καλυμμένες με πολύ χιόνι αλλά στην πραγματικότητα χωρίς σκιέρ. Υπήρχαν ελάχιστα παιδιά από τις γύρω περιοχές, ντυμένα με τζιν και μπουφάν παίζοντας και γλιστρώντας στο χιόνι και μετρημένοι στα δάχτυλα ενός χεριού οι σκιέρ που απολάμβαναν τις πίστες. Όλα έδειχναν εξαιρετικά και με ανυπομονησία περίμενα να ξεκινήσω.
Οι τιμές για την ενοικίαση των σκι ήταν λογικές, σχεδόν ένα-τρίτο του κόστους από τις αντίστοιχες τιμές των σκι στη Γαλλία. Επειδή το χιονοδρομικό δεν είχε πίστα αρχαρίων αποφάσισα να ξεκινήσω μόνη μου. Ακόμη και στα σημεία χωρίς ιδιαίτερη κλήση μετά βίας έκανα ένα μέτρο πριν πέσω και αυτό συνεχίστηκε για ολόκληρη την ημέρα. Πέρασα περισσότερη ώρα καθούμενη στο χιόνι παρά όρθια!
Οι φίλοι μου ήταν έμπειροι σκιέρ και πήραν τα λιφτ για να δοκιμάσουν τις πίστες. Το μεσημέρι συναντηθήκαμε στην ταβέρνα για ένα αναγκαίο διάλειμμα καθώς πονούσε το σώμα μου και είχα καταλάβει πόσο αγύμναστη ήμουν.
Επίσης είχα ανάγκη από φαγητό καθώς το σκι καίει πολλές θερμίδες και έτσι με χαρά δοκίμασα ένα πιάτο μουσακά και απόλαυσα την ζεστή σοκολάτα με την μπόλικη σαντιγί. Κατά τη διάρκεια του γεύματος ακούσαμε κάποιοι να αναφέρουν ότι υπήρχε και άλλο χιονοδρομικό στο Μέτσοβο, περίπου 6 χλμ. μακριά στον Προφήτη Ηλία (1420 – 1650 μ.) με πιο προκλητικές πίστες που σίγουρα όμως δεν ήτανε για μένα!
Μετά το γεύμα αποφάσισα να συνεχίσω τις προσπάθειες μου στο σκι. Όμως δεν κατάφερα και πολλά παρά μόνο να βγω εκτός πίστας στραμπουλώντας τον αστράγαλο μου. Με τα πολλά αποφάσισα να κλείσω την ημέρα μου και να επιστρέψω στο Μέτσοβο για να δω τα αξιοθέατα. Με την επιστροφή μου στο ξενοδοχείο αυτό που επιθυμούσα περισσότερο ήταν ένα ζεστό μπάνιο και να το απολαύσω διαβάζοντας ένα βιβλίο. Τελικά δεν κατάφερα να δω τα αξιοθέατα γιατί ο αστράγαλος άρχισε να με πονάει πάρα πολύ.
Ήταν κρίμα όμως διότι υπάρχουν πολλά πράγματα για να δεις στην περιοχή όπως περιήγηση στην γαλακτοπαραγωγική μονάδα του Μετσόβου ή ακόμη και στα μαγαζιά με τα χειροποίητα. Αποφάσισα ότι όλα αυτά που δεν κατάφερα να δω αποτελούν λόγο για να επιστρέψω στο Μέτσοβο όπως επίσης και ορισμένες ταβέρνες που ήθελα να δοκιμάσω τις λιχουδιές τους.
Εκείνο το βράδυ επιστρέψαμε στην ίδια ταβέρνα που είχαμε επισκεφθεί ξανά και κατά τη διάρκεια ενός ακόμα γευστικότατου γεύματος συζητήσαμε για τις στιγμές που περάσαμε κάνοντας σκι συμφωνώντας ότι το ταξίδι ήταν επιτυχημένο. Το Μέτσοβο μας θύμιζε τα αλπικά χωριά στην Ελβετία και την Αυστρία και υποσχεθήκαμε να επιστρέψουμε όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.
Καταλήξαμε επίσης στο γεγονός ότι η Ελλάδα είναι ένα καλό μέρος για σκι. Υπάρχουν μειονεκτήματα όπως το γεγονός ότι η περίοδος είναι μικρή και ότι τα θέρετρα δεν είναι τόσο οργανωμένα όσο τα υπόλοιπα στην Κεντρική Ευρώπη. Ωστόσο υπάρχουν και πολλά πλεονεκτήματα. Πρώτον είναι φτηνότερο το πάσο και η ενοικίαση εξοπλισμού.
Το κόστος διαμονής στα μικρότερα θέρετρα είναι λογικό και το σκι μπορεί να συνδυαστεί με αγορές και ψώνια, επίσκεψη σε αρχαίες τοποθεσίες και αξιοθέατα αλλά ακόμη και βόλτα ή μπάνιο σε κάποια παραλία.
Από εκείνο το ταξίδι μου στο Μέτσοβο η τεχνική μου κατάρτιση στο άθλημα του σκι έχει βελτιωθεί. Στην περιοχή έχω επιστρέψει αρκετές φορές και είχα την ευκαιρία να επισκεφθώ και άλλα χιονοδρομικά της Ελλάδας όπως στις Αργυρόλευκες Πηλίου,  στη Δίρφη Ευβοίας και στα Πηγάδια, 17 χλμ. από τη Νάουσα.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Close